..

...

یک به یک از دستشان می دهیم
ابتدا
نگاهشان می کنیم
احساسشان می کنیم
دستهایشان را می فشاریم
و قلبهایمان را با هم پیوند می زنیم
سپس
نگاهمان را از هم می دزدیم
دستهایمان را در جیبهایمان فرو می کنیم
و بعد یکدیگر را فراموش می کنیم


گویا

هرگز همدیگر را نیافته بودیم





...



..



.

خدایا خودت میدونی من صبری که تو داری ندارم نمی تونم دووم بیارم میدونم دیگه تموم شد اما یه جورایی دارم رنج میبرم دارم میسوزم کم آوردم دیگه صبر ندارم خدایا خودت کمکم کن خدایا.../ گفته بود دوستت دارم گفته بود عاشقتم يادمه تموم خاطراتش بودم يادمه تموم زندگيش بودم ، هميشه وقتي نگاش ميکردم اشکو تو چشاش ميديدم هميشه زل ميزد تو چشام يادمه همشون يادمه ميگفتم چرا گريه ميکني ميگفت آخه ميترسم ،ميترسم يه روز يکي بياد منو از تو جدا کنه ميترسم روزی بياد که ما ديگه مال هم نباشيم اما جدايي ما و نرسيدن ما به همديگه غير ممکن بود چون همه چيز جور بود همه چيز يادمه آخرين شعري که بهم گفت :

دوست دارم بميرم و سياه پوشت کنم/نه اينکه بمونم و فراموشت کنم

هميشه اين شعرش تو گوشمه اما اون حالا با اومدن يکي ديگه پشت به تموم حرفاش کرده پشت به تموم احساساتم کرده منو داغون کرده اما نمي دونم چرا نمي دونم چرا اخه اون خيلي دوستم داشت الان همه ي اون دوست داشتنا رو فراموش کرده فقط به خاطره يکي ديگه. الان اون داره ميخنده اما من خواب وخوراکم شده اشک الان اون با يکي ديگه هست و من ...//

اگه ازش میپرسیدی هدفت از سفر چیه...یه کم نگاهت میکرد و میگفت:

تغییر

و باز به راهش ادامه میداد.....میرفت و میرفت تا برسه به هدفش..............

تا حالا دقت کردی از چیزی که متنفری هم دلت براش تنگ میشه؟؟؟

مثل غروبهای پاییز.....دل تنگه پاییز شدم......

خیلی جالبه...کار روزگار خیلی جالبه....جون میکنی تا درد بی درمونت رو درمون

کنی و تا دردت درمون میشه یه درد بی درمون دیگه میاد سراغت....تا بیای این یکی

رو هم حلش کنی بعدی میاد سراغت......و این راه ادامه پیدا میکنه تا دیگه درد

بی درمونی نداشته باشی و راحت سر بذاری زمین و بری پیش خدا که معلوم

نیست اون دنیا هم چه بلاهایی سرت بیاره...........

دلم برای خوندن از ته دل تنگ شده....خیلی تنگ شده....ولی این روزها نمیشه از

ته دل بخونم چون چیزی به اسم احساس توی من تقریبا گمشده......راستش حوصله

ندارم بگردم و پیداش کنم.....خسته شدم از انقدر گشتن بیهوده و طاقت فرسا

آخرش یه روزی هجرت

در خونتو میکوبه

تازه اون لحظه میفهمی

همه آسمون غروبه

مسافر سالها بود که داشت سفر میکرد

و تازه بعد از سالها سفر یه چیزی تو دلش داشت اذیتش میکرد و آزارش میداد

یه حس که سرکوفت میزد و میگفت:

تغییر انقدر ارزش سختی کشیدن و سفر و بریدن از همه چیز رو داره؟؟؟؟

مسافر جواب این سوال رو نمیتونست بده.....ولی باز هم سفر میکرد.................

قصه ی گذشته های خوب من

خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سر رو زانوم بذارم

تا قیامت اشک حسرت ببارم

خفه کن اون آهنگ غمگینو

چشم

و مسافر باز هم سفر میکرد...بدون اینکه بتونه به سوالات زیادی که تو ذهنش بود

قانون طلايي اول:
بايد زني داشته باشيد که در کارهاي خانه کمک کند،خوب آشپزي کند، گردگيري کند...

قانون طلايي دوم:
بايد زني داشته باشيد که سرگرمتان کند، شما رابخنداند، باعث فراموشي غصه شود...

قانون طلايي سوم:
بايد زني داشته باشيد که بتوانيد به او اطمينان کنيد و مطمئن باشيد هيچوقت به شمادروغ نميگويد....

قانون طلايي چهارم:
بايد زني داشته باشيد که در کنارش به آرامش برسيد و از بودن با او لذت ببريد...

قانون طلايي پنجم:
خيلي خيلي مهم است که اين چهار زن از وجود يکديگربي خبر باشند.

در گلستان به تمنّای رُخت رقصیدم 

در دل دشت به ناز نگَهت خندیدم

در میان گل و سبزه ،سوسن و سنبل دشت

من چو پروانه شدم دور دلت گردیدم

هستم

   اوج هستی ام ، لحظه ی  دمیدن شعر است

  خورشید وجودم طلوع می کند

 حیات در من تبلور می یابد

 زمان ومکان در اختیارم نیست 

  با شعر جان می گیرم

 زیبایی بودن در ولادت عشق وجودم را فرا می گیرد

روحم جان می گیرد ؛ بی محابا می نویسد

 قلم در دست دل است و می نگارد

دل را هم حَرَجی  نیست!

با  کلمات اوج می گیرد

به آسمان پرواز می کند

 ستاره ها را به مشاعره  دعوت می کند

به دشت دل ها سفر می کند خوشه ایی می چنید

و آنگاه.......................... می خوانم

یا لطیف ؛یا شعیر

  به سجده می روم معبودم را 

بازمزمه ی عاشقانه ی

یا حبیب یا طبیب یا عزیز

  روحم را صیقل می دهم

 با اشک ، شعرم را غسل می دهم

و می نویسم با حروف قلبم ،با قافیه ی دلم

با واژگونی قانون شعر !

جرمم !؟

 شکستن قافیه است !

و آنگاه من  می مانم و  شکسته بیتی بی ردیف !

امّا هستممممممممممممممممممممممممم و می سرایم!

با پرواز قلم و به فرماندهی  روح و دلم !

گفت بنویس  

گفت بنویس کلام سبزت :   نوشتم  که خیابان خونی است

 گفت بنویس ز عشق :  نوشتم خون شد

 گفت بنویس ز یار : من نوشتم  بر خاک

 گفت بنویس ز دل :من نوشتم له شد

 گفت بنویس بگو :  نوشتم ممنوع!!!!

 گفت بنویس بیا : من نوشتم رفته

 گفت بنویس گُل آزادی : من  نوشتم  گِل شد

 گفت بنویس ز سبزی درخت : من نوشتم  پائیز

  گفت بنویس کجایی لیلی : من  نوشتم مفقود

 گفت بنویس چرا مجنونی :  نوشتم که هوا بارانی است

گفت بنویس سلام :  نوشتم ....  دیر است!

 گفت بنویس چرا :  نوشتم  آرام  ، بس کن خیلی زود  

گفت  بنویس که نان می خواهم : من نوشتم  آجر

 گفت  بنویس ز آب :  نوشتم خفه کرده شورش

گفت بنویس  ز من :  نوشتم مُرده

  گفت بنویس خدا :

طبقه بندی: آموزنده



وقتی خرم دیگه نمیبینم دختر۱۲ساله ای رو که توی خیابون با اون ارایشه عجیب سعی میکنه بگه من ۲۰ سالمه تا بتونه نظره پسری رو که میخواد جلب کنه.


وقتی خرم دیگه نمیبینم خونه ای رو که ۱۷ میلیارد قیمتشه وبرای ساختنش خیلی از حق ها رو زیر پا گذاشته و روی درش با خطی زیبا نوشته بسم الله الرحمن الرحیم!!

وقتی خرم دیگه نمیبینم مادری رو که به خاطره فقر خود سوزی کرد تا بدبختی بچه هاشو نبینه.

وقتی خرم دیگه نمی شنوم مردی که گفت:من به جز محارمم به همه نظر دارم!

وقتی خرم فقط میتونم به این فکر کنم که شمسی خانوم چه گردنبند گرونی خریده بود.یا اینکه حاج اقا دیروز از مکه اومد و همه رو هتل پارس دعوت کرد و نفری ۱۰میلیون پول غذا داد.عجب مرد با خداییه!!!

وقتی من خرم دیگه این افکار منفی رو ندارم وخیلی خوشبختم!

زني با لباسهاي كهنه و نگاهي مغموم، وارد خواروبار فروشي محل شد و با فروتني از فروشنده خواست كمي خواروبار به او بدهد.

وي گفت كه شوهرش بيمار است و نمي­تواند كار كند، كودكانش هم بي­غذا مانده­اند.

فروشنده به او بي­اعتنايي كرد و حتي تصميم گرفت بيرونش كند. زن نيازمند باز هم اصرار كرد. فروشنده گفت نسيه نمي­دهد.

مشتري ديگري كه كنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را مي­شنيد به فروشنده گفت: ببين خانم چه مي­خواهد خريد او با من.

فروشنده با اكراه گفت: لازم نيست، خودم مي­دهم!

- فهرست خريدت كجاست؟ آن را بگذار روي ترازو، به اندازه وزنش هر چه خواستي ببر !

زن لحظه­اي درنگ كرد و با خجالت، تكه كاغذي از كيفش درآورد و چيزي روي آن نوشت و آن را روي كفه ترازو گذاشت.

همه با تعجب ديدند كه كفه ترازو پايين رفت.

خواروبار فروش باورش نمي­شد اما از سرناباوري، به گذاشتن كالا روي ترازو مشغول شد تا آنكه كفه­ها با هم برابر شدند.

در اين وقت؛ فروشنده با تعجب و دلخوري، تكه كاغذ را برداشت تا ببيند روي آن چه نوشته است.

روي كاغذ خبري از فهرست خريد نبود، بلكه دعاي زن بود كه نوشته بود:

اي خداي عزيزم! تو از نياز من باخبري، خودت آن را برآورده كن.



فروشنده با حيرت كالاها را به زن داد و در جاي خود مات و مبهوت نشست.



زن خداحافظي كرد و رفت و با خود انديشيد:

فقط خداست كه مي­داند وزن دعاي پاك و خالص چقدر است...